Melania Starsza i jej wnuczka Melania Młodsza - inicjatorki życia ascetycznego - patronki bierzmowania

Melania - imię wywodzące się z języka greckiego, od rzeczownika melanía czyli pieprzyk, Obie Melania pochodziły z bardzo bogatej rzymskiej rodziny. W celu rozwijania swj duchowości chraeścijańskiej udawały się do Egiptu i Palestyny w celu prowadzenia życia pustelniczego.

Melania Starsza

Melania Starsza żyła w latach 350 - 410 lub 417. Urodziła się w Hiszpanii w bardzo bogatej rodzinie, Jej ojciec Marcellinus posiadał rangę konsula. W wieku 14 lat poślubiła Waleriusza Maksymusa, który w latach 361–363 pełnił urząd prefekta Rzymu. Melania zamieszkała z nim na przedmieściach Rzymu. W wieku 22 lat owdowiała, zmarła także dwójka spośród trzech jej dzieci. W okresie zamieszkania w Rzymie została chrześcijanką. Po śmierci męża ustanowiła opiekunów dla syna Waleriusza Publikolę i wraz ze służbą w 372r. udała się na pielgrzymkę do egipskiej Aleksandrii w celu dołączenia do chrześcijan wiodących ascetyczne życie na egipskiej pustyni. W pobliżu góry Nitra, na pustyni w okolicach Aleksandrii, zatrzymała się na 6 miesięcy, w tym czasie poznała przebywających tam chrześcijan prowadzących życie na pustyni. Z powodu prześladowań w 373r. część z nich musiała opuścić Egipt i udać się do Palestyny. Melania podążyła wraz z nimi i wspierała ich finansowo. Gdy rzymski gubernator Palestyny dowiedział się o jej działalności została na krótko aresztowana. Prawdopodobnie z powodu jej bardzo wysokiego statusu społecznego została wypuszczona. Następnie udała się do Jerozolimy. Założyła także klasztory na Górze Oliwnej oraz w Jerozolimie.

Święta Melania Starsza
Fresk przedstawiający Melanię Starszą

Jako wykształcona kobieta Melania studiowała Biblię, a także pisma Orygenesa czy Ojców Kapadockich. W swojej działalności w Jerozolimie współpracowała z Rufinem z Akwilei, rzymskim kapłanem, mnichem, pisarzem i historykiem chrześcijańskim. W latach 90-tych IV wieku zaangażowana była w spór dotyczący pism Orygenesa broniąc ortodoksji jego pism. Przez cały ten okres prowadziła także ożywioną działalność charytatywną. W 399 powróciła do Rzymu. W czasie pobytu w Italli spotkała się ze świętym Paulinem z Noli. Jej syn Publikola ożeniony został z Caeionią Albiną. Jej syn Waleriusz zmarł w 406 roku. Wraz z synową Albiną i wnuczką Melanią udały się na Sycylię, a potem do posiadłości w Północnej Afryce, gdzie Melania zmarła. W ostatnim okresie swojego życia wraz z wnuczką poznała bliżej św. Augustyna z Hippony.. Uważana jest za duchową mentorkę Ewagriusza z Pontu. Zachęciła do go udania się do Egiptu i przyłączenia się do mieszkających na pustyni ascetów. Prowadziła z nim także korespondencję. Podstawowym źródłem informacji o życiu Melanii Starszej jest Historia Lausica, dzieło napisane przez biskupa Palladiusza. (http://www.tertullian.org/fathers/palladius_lausiac_02_text.htm#C46 - dostępne online w języku angielskim).

Melania Młodsza

Wnuczka Melanii  którą przed chwilą poznaliśmy urodziła się w 383 roku w Rzymie, zmarła 31 grudnia 439 roku w Jerozolimie. Życie Melanii opisał mnich Geroncjusz, kapelan jej i klasztoru, który założyła. Oryginał nie zachował się, posiadamy natomiast dwie wersje, łacińską i grecką. Ich współczesne wydanie przyczyniło się do odnowy kultu Melanii Młodszej.

Święta Melania Młodsza
Ikona przedstawiająca Melanię Młodszą

W 1907 r. Pius X zatwierdził jej kult liturgiczny. Melania Młodsza w 396 roku, w wieku trzynastu lat została zmuszona do małżeństwa z krewnym Waleriuszem Pinianem. Po śmierci dwojga dzieci nakłoniła męża do życia we wstrzemięźliwości. Pragnęła aby rodzinny majątek - olbrzymia fortuna rozrzucona po całym cesarstwie przeznaczyć na cele charytatywne i religijne. Gdy zaczęła realizować te plany natrafiła na opór rodziny. Wówczas postarała się o aprobatę cesarza Honoriusza. Dom przy Via Appia zmieniła na dom pielgrzymkowy i pokaźne sumy przeznaczyła na zapomogi dla biednych i budowę klasztorów. Od 410 r. zakładała w Afryce wspólnoty ascetyczne.

Melania odbyła także podróż do Palestyny, gdzie spotkała Cyryla Aleksandryjskiego. W 417 r. osiadła w Jerozolimie. Po śmierci męża (431 r.) pochowała go pod żeńskim klasztorem na Górze Oliwnej, który wspierała.  W czasie podróży do Konstantynopola poznała cesarzową Eudoksję. Życie Melanii upływające na pokucie i medytacjach sprawiło, że po śmierci utrwaliła się opinia o jej świętości i ze wschodu rozeszła się na zachód, gdzie popularność zyskała w IX wieku

Wspomnienie świętej, przypada na 31 grudnia

Imię oznacza: ciemna, pieprzyk